یوهان برامس - johannes brahms

چهارمین و آخرین سمفونی برامس در سال 1885 ساخته شد و در آخرین کنسرت او در سال 1897 به اجرا در آمد. این سمفونی اثری کنترپوانیک و استادانه است که برامس آنرا در یک تابستان هنگامی که در شهر کوچکی در دامنه کوههای آلپ اقامت داشت تصنیف کرد.

 آنچه در این سمفونی کمی غیر معمول به نظر می رسد حالت تراژیک موومان چهارم آن است که تا آن زمان بندرت انجام پذیرفته بود. موومان اول این سمفونی دارای فرم سونات و متشکل از دو تم جداگانه است که توسط سازهای بادی و با لحنی غم انگیز اجرا می شود. موومان آهسته دوم بر خلاف موومان اول آرامش معصومانه ای دارد که بر دو تم آواز گونه استوار است و با مقدمه ای چهار میزانی توسط هورن ها و بادیهای چوبی اجرا می شود. موومان سوم اسکرتسویی چالاک با فرم سونات است که تم های موومان اول را به مجددا یادآوری میکند. و بالاخره موومان چهارم که اوج این سمفونی است مملو از واریاسیونهای عظیم و برجسته ای شامل یک تم و سی واریاسیون است که با تمام ارکستر اجرا شده و در نهایت با کودای باشکوهی خاتمه می یابد.

احمد رضا قنبری