موتزارت - mozart

رکوییم آهنگی است که در رثای مردگان و برای طلب آمرزش آنان ساخته می شود. رکوییم موتزارت آخرین اثر این بزرگ نابغه دنیای موسیقی است که آنرا در سال 1791 و در واپسین روزهای زندگی کوتاه اما پر ثمر خود تصنیف کرد.

گفته می شود چند روز پیش از اجرای اپرای فلوت سحر آمیز مردی سیاه پوش و ناشناس سفارش ساخت این رکوییم را به موتزارت داد و موتزارت که در آن زمان بر اثر کار و فعالیت زیاد دچار ضعف و بیماری شده بود در ذهن خود آن مرد سیاه پوش را فرشته مرگ خود دانست و این آهنگ را رکوییم مرگ خود تلقی کرد. موتزارت با تمام تلاشی که برای به پایان رساندن این رکوییم بکار برد نتوانست آنرا به اتمام برساند و پس از ساخت نه موومان و قسمتی از موومان دهم درگذشت. پس از او دوست و شاگردش زوسمایر (sussmayr) پنج موومان باقیمانده این رکوییم را بر اساس آهنگهایی که از استادش شنیده بود  تکمیل کرد. رکوییم موتزارت در "ر" مینور اثری باوقار و تراژیک است که استفاده از سازهای بادی بخصوص در محدوده صدای بم آنرا باشکوه تر نموده و عدم استفاده از سازهای فلوت و کلارینت (که سونوریته درخشانی دارند) فضای اثر را تیره تر و تاثیرگذار تر کرده است. استفاده از تکخوان، گروه کر و ارکستر بصورت مجزا و یا در ترکیب با یکدیگر نیز این رکوییم را اثری متنوع، شنیدنی و برجسته ساخته است.

 

احمد رضا قنبری