ژان پیر رامپال - Jean Pierre Rampal
رامپال در زمانی که به عنوان سولیست کار خود را ادامه می داد در گروه هایی نیز به نوازندگی می پرداخت در سال 1946 نوازنده ابوا Pierre Pierlot و رامپال Quintette a Vent Francais (کویینتت بادی های فرانسوی) را تاسیس کردند که از گروهی از دوستان موزیسن که در طول جنگ کار میکردند تشکیل شده بود: Rampal و Pierlot و نوازنده کلارینت، Jacques Lancelot باسونیست Paul Hongne, و نوازنده هورن Gilbert Coursier.

در اویل 1944 آنها در یک برنامه رادیویی مخفی که در کلوپ d’Essai در rue de Bec, (که در ژاریس واقع شده بود) همنوازی کردند.

این برنامه یک برنامه غیر قانونی توسط نازی بود که کارهایی از آهنگسازان یهودی مانند هیندیمنت، شونبرگ و میلهاود را مینواختند. این کویینتت تا دهه 60 به فعالیتش ادامه میداد.

بین سالهای 1955 تا1962، رامپال مدیریت فلوت (Principal Flute) در اپرای پاریس را به عهده داشت و این معتبرترین سمت ارکسترال بود که برای یک فلوتیست فرانسوی اتفاق می افتاد. او در سال 1947 ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد. درآمدش در این پست بالا بود و علاوه بر آن درآمدی برای کارهای ضبط تکنوازیهایش به آن اضافه میشد.

audio fileبشنوید اجرایی از رامپال را

احیای باروک
اولین ضبط تجاری رامپال در سال 46 برای لیبل Boite a Musique در Montparnasse کوراتت فلوت موزار بود که همراه با تریوی Pasquier اجرا شد.

در میان آهنگسازان موزار همچنان عشق اصلی او بود (رامپال در اتوبیوگرافی خود عنوان کرده است"موزار واقعیت است، او خدای من است!) و بدون شک موزار نقشی حیاتی در آثار هنری رامپال داشت.

نکته اصلی در موفقیت او در سالهای بعد از جنگ، گذشته از توانایی آشکار او،‌علاقه و احساس او نسب به دوران باروک بود. قبل از شروع به کار رامپال،‌ به جز تعداد معدودی از کارهای او از باخ و ویوالدی، موسیقی باروک هنوز کاملا شناخته نشده بود.

audio fileبشنوید اجرایی از رامپال را

او به خوبی آگاهی داشت که تصمیم او برای ترویج فلوت به عنوان یک ساز سولو به یک رپرتوار وسیع و انعطاف پذیر نیاز داشت که بتواند، تلاشش را به نتیجه برساند. پس به دلیل اهمیت این موضوع از دید رامپال، او کارهایی را از دوره باروک به عنوان "سالهای طلایی فلوت" نواخت و باعث معرفی بهتر این دوره شد. رامپال صدها کنسرتو و کارهای موسیقی مجلسی که در قرن هجدهم برای فلوت نوشته شده بود و گمنام و رو به فراموشی بود را نیز در نظر داشت.

با این وجود رامپال اولین فلوتیستی نبود که به دوره باروک علاقه داشت. کاتالوگ موسیقی ها فلوت ضبط شده در لوح های 78rpm نشان میدهد که ذوقی از موسیقی Vivaldi, Telemann, Handel, Pergolesi, Scarlatti, Leclair, Loeillet در دیگران نیز وجود داشته است.

Paul Taffanel (1844-1908) به موسیقی دوره باروک علاقه داشت و در واقع اولین کسی بود که سوناتهای فلوت باخ را احیا کرد. شاگرد Taffanel، لوییس فلوری (Louis Fleury) علاقه او را در Société des Concerts d’Autrefois ادامه داد.

مارسل مویسه (Marcel Moyse) کسی که فلوت را به مرحله جدیدی از محبوبیت رساند، در بین سالهای جنگ قطعاتی از Telemann, Schultze و Bach و کنسرتوهای براندربورگ و سوییت شماره دو در B مینور برای فلوت و ارکستر و تریو سوناتا برای ویولون، فلوت و باس (BWV 1038) را نواخت.

اما هیچ یک از پیشینیان رامپال، خود را آنقدر متعهد و متمرکز برای انجام کارهایی که رامپال انجام میداد نمیکردند و هیچ یک وسعت اطلاعات از آن دوره و رپرتوارهایی را که او نواخت را نداشتند. جستجوی رامپال در رپرتوارهای باروک در مرحله بسیار بالاتر از گذشتگانش بود، او کاملا این کار را دقیق انجام داد.

 

گفتگوی هارمونیک