ژان پیر رامپال - Jean Pierre Rampal
   در بهار 1945، بعد از انقلاب پاریس، رامپال توسط آهنگساز Henri Tomasi و سپس رهبر ارکستر ملی فرانسه (Orchestre National de France ) دعوت شد تا در رادیوی ملی فرانسه بطور زنده کنسرتو فلوت Jacques Ibert را که در سال 1934 برای Marcel Moyse نوشته بود را اجرا کند. این برنامه او در رادیو اولین در میان برنامه های مشابه بود و به شروع کنسرتهای او کمک کرد. در این زمان او فلوت را به عنوان یک ساز سلو در کنسرتها ترویج داد که بوضوح این کار رامپال بر اثر راهنمایی های Moyse بود.

Moyse از محبوبیت قابل توجهی در زمان بین جنگها برخوردار بود، البته نه در سطح بین المللی! با این حال او نمونه خاصی بود به دلیل اینكه " قطعاً او موسس یك سنت در سلونوازی فلوت بود"

با پایان یافتن جنگ، رامپال مشغول اجراهای خود در سفرهای مختلف شد. اول در فرانسه، در 1947، در سوئیس، استرالیا، ایتالیا، اسپانیا و هلند. تقریبا او از همان ابتدا با پیانیست و هارپسیکوردیست Robert Veyron-Lacroix همکاری میکرد، کسی که رامپال آنرا در هنرستان موسیقی پاریس در سال 1946 ملاقات کرد. ویرون- لاکرویکس یک پرونسی (از اهالی پرونس فرانسه) مؤدب و با احساس (یک پاریسی باکلاس واقعی!) بود.

آن دو در اولین برخورد فوراً یکدیگر را به عنوان دو همنواز پیدا کردند. ظهور دو نوازی آن دو بعد از جنگ به عنوان یک" ظهور کاملاً نو" به آنها این اجازه را داد تا در سرتاسر فرانسه و کشورهای دیگر اجراهای عمومی موسیقی داشته باشند. در مارس 1949، در مواجهه با برخی مخالفان، آنها Salle Gaveau در پاریس را اجاره کردند و چیزی را که در آن زمان به نظر ایده اولیه یک برنامه رسیتال موسیقی مجلسی بود را برای فلوت اجرا کردند. آن برنامه حقیقتاً یکی از اولین رسیتالهای فلوت-پیانو بود که در شهر دیده می شد و تاثیر بسیار زیادی هم داشت.

این موفقیت رامپال را دلگرم کرد تا در آن زمینه به کارش ادامه دهد. رسیتال در همان سال در پاریس تکرار شد و خبرهای استعداد نوازنده جوان فلوت به زودی گسترش یافت. در تمام سالهای اول دهه 50، دو نوازی مرتباً از برنامه های رادیو پخش می شد و آنها کنسرتهایی در فرانسه و جاهای دیگر اروپا اجرا کردند و در سال 1953 آنها اولین تور بین المللی خود را برگزار کردند.

سفری در اندونزی که با استقبال گرم مردم همراه بود؛ در 1954 همچنین کنسرتهایی در اروپای شرقی و مهمترین آنها در پاراگویه بود که در سال 1956 او اولین اجرای کنسرتو فلوت Jindrich Feld را انجام داد. در همان سال، در کانادا در فستیوال منتون (Menton) برای اولین بار کنسرتی با ویولونیست، ایزاک اشترن (Isaac Stern) اجرا کرد، کسی که نه تنها یک دوست مادام العمر برای رامپال شد، بلکه تاًثیر قابل توجهی برای رسیدن او به یک بیان موسیقایی ویژه خود داشت.

audio fileبشنوید اجرایی از کنسرتو فلوت موزار شماره دوم همراه با کادانس با سولیستی رامپال

اولین سفر رامپال به آمریکا در 14 فوریه 1958 بود که به همراه Robert Veyron-Lacroix اجرایشان را در آمریکا با رسیتالهایی از باخ، موزارت، بتهوون و پورکوفیف و ... در واشنگتن دی.سی آغاز کردند. بعد از آن Day Thorpe منتقد موسیقی از "ستاره واشنگتن" نوشت:" اگرچه من خیلی کار از نوازندگان فلوت دیده ام، اما کار رامپال هنوز منحصر به فرد می باشد. در دستهای او فلوت مانند 3 یا 4 ساز موسیقی می نوازد: تاریک و بدیمن، روشن و روحانی، خوش و نمکین، عاشقانه و زلال. استعداد او در اجرای تکنیکها در پاساژهای سریع او را نمی توان به راحتی در کلمات نشان داد." در همان سال، 1959، رامپال مهمترین کنسرتش را در نیویورک در سالن Town برگزار کرد که عشق و محبوبیت زیادی در بین آمریکایی های اهل کنسرت بوجود آورد.

همکاری موفق رامپال با Robert Veyron-Lacroix چندین ضبط قابل توجه، به ارمغان آورد که برای آنها جوایزی دریافت کردند. این ضبطها از جمله سوناتهای فلوت باخ که در سال 1962 اجرا کردند، ادامه داشت تا 35 سال بعد از آن وقتی که Veyron-Lacroix بازنشسته شد و در بستر بیماری افتاد ( اوایل 1980). سپس رامپال همکاری جدیدش را با پیانیست آمریکایی John Steele Ritter آغاز کرد.
 
گفتگوی هارمونیک